Masih.net - Left

محبت ، بزرگترین عطا

اگر عطای سخن گفتن به زبانهای مردم و فرشتگان را داشته باشم، زبانهایی که هیچگاه نیاموخته ام، اما در وجود خود نسبت به انسانها محبت داشته باشم، همچون طبلی توخالی و سنجی پر سرو صدا خواهم بود. 2 اگر عطای نبوت داشته باشم ، واز رویدادهای آینده آگاه باشم و همه چیز را درباره هر چیز و هرکس بدانم ، اما انسانها را دوست نداشته باشم، چه فایده ای به ایشان خواهم رساند ؟ یا اگر چنان ایمانی داشته باشم که به فرمان من کوه ها جابجا گردند، اما انسانها را دوست نداشته باشم، باز هیچ ارزشی نخواهم داشت. 3 اگر تمام اموال خود را به فقرا ببخشم و بخاطر اعلام پیغام انجیل ، زنده زنده در میان شعله های آتش سوزانده شوم، اما نسبت به انسانها محبتی نداشته باشم ، تمام فداکاریهایم بیهوده خواهد بود. 4 کسی که محبت دارد ، صبور است و مهربان؛ حسود نیست و به کسی رشک نمی برد؛ مغرور نیست و هیچگاه خودستایی نمی کند ؛ 5 به دیگران بدی نمی کند ؛ خود خواه نیست و باعث رنجش کسی نمی شود. کسی که محبت دارد، پر توقع نیست و از دیگران انتظار بیجا ندارد ؛ عصبی و زود رنج نیست و کینه به دل نمی گیرد ؛ 6 هرگز از بی انصافی و بی عدالتی خوشحال نمی شود، بلکه از پیروز شدن راستی شاد می گردد. 7 اگر کسی را دوست بدارید ، به هر قیمتی که باشد ، به او وفادار می مانید ، همیشه سخنان او را باور می کنید ، سعادت او را می خواهید و از او دفاع می کنید. 8 همه عطایایی که خدا به ما می بخشد ، روزی به انتها خواهد رسید. نبوتها ، سخن گفتن به زبانها و دانستن علم اسرار ، روزی پایان خواهد پذیرفت. اما محبت تا ابد باقی خواهد ماند و از میان نخواهد رفت. 9 در حال حاضر با وجود تمام این عطایا ، علم و نبوتهای ما جزئی و نارساست. 10 اما زمانی که از هر جهت کامل شدیم ، دیگر نیازی به این عطایا نخواهد بود و همه از بین خواهند رفت. 11 می توانم این مثال را بیاورم که به هنگام کودکی ، مانند یک کودک سخن می گفتم و مانند یک کودک فکر و استدلال می کردم. اما چون بزرگ شدم ، فکرم رشد کرد و کارهای کودکانه را ترک کردم. 12 آنچه اکنون می دانیم، بسیار اندک است و آنچه می بینیم ، تار و مبهم ؛ اما روزی همه چیز را واضح و روشن خواهم دید، به همان روشنی که خدا حالا قلب مرا می بیند. 13 پس سه چیز همیشه باقی خواهد ماند: ایمان ، امید و محبت ، اما از همه اینها بزرگتر ، محبت است.